Smutno mi...
Narzeczona dziś nie potrafię być
Córką nie potrafię
Cierpię gdy cudza role musze grac
Moje łzy i pragnienia moje muszy skryć
Jak to długo może trwać ?

Kim jest ta, której wzrok
Śledzi mój każdy krok
W mym odbiciu kryje się moje drugie ja

Czemu znów serce milczy
choć głośno krzyczeć chce
O tym co w nim drzemie
Bliska już taka chwila
Gdy prawda przedrze się
Przez milczenia gęstą mgle

Kim jest ta, której wzrok
Śledzi mój każdy krok
W mym odbiciu widzę całkiem obca twarz
Lustro odpowiedz zna
Kim jest to drugie ja
Niechaj ono zdradzi to
Rade niech juz da

Nie chce w kłamstwie dłużej żyć
Już nie...
Ten świat musi chociaż raz zrozumieć mnie

Chce sobą wreszcie być
Zamiast się w cieniu kryć
W swym odbiciu znaleźć swa prawdziwa twarz

Lustro odpowiedz zna
Gdzie jest to lepsze ja
Niechaj ono zdradzi to
Rade niech juz da

Którą drogę wybrać mam
Którą z nich jest zła...


I nikt nie powiedzial zostan...



Pytaja wszyscy, skad jestes i co robisz

To im wystarczy, ze imie jakies masz

Nie probuj odpowiadac i mowic im o sobie

Bo zamiast ciebie oni widza twarz.



Myslałam wtedy, ze nie ma na co czekac

Czas szybko mija, a zycie jedno jest

To nie był latwy gest, mowili, ze uciekam

Z biletem w dloni, w jedna strone rejs



Co dzien ta sama zabawa sie zaczyna

I przypomina dziecinne twoje sny

Chcesz rozbic tafle szkla, a ona sie ugina

I tam sa wszyscy, a naprzeciw - ty.



Zostalam sama, wiec pisze dlugie listy

Pieniedzy nie mam, zbyt malo jeszcze wiem

Poznaje duzo slow, rozumiem prawie wszystko

A swiat wyglada, jakby byl za szklem.



Codziennie rano przez brudne patrzac okno

Probuję wierzyc, ze przetrze sie ta mgla

Ze bede mogla znow naprawde czegos dotknac

I cud sie stanie - zniknie tafla szkla



Co dzien ta sama zabawa sie zaczyna...



Chcesz rozbic tafle szkla, a ona sie ugina...



Wiec odeszlam...